Napady paniczno lękowe z agorafobią

[Gość OlaSWDW]

Hej ! pomimo mojego młodego wieku cChoruje na agorafobie juz kilkanascie lat. Nie umiem sobie z tym poradzić, nikt mnie nie rozumie. Szukam kogos z BYDGOSZCZY kto ma podobny problem jak ja !

[alaalicja]

Hej! Ja jestem z Bydgoszczy- Choruję na to paskudztwo kilkanaście lat, bywało raz lepiej raz gorzej, w chwili obecnej jest bardzo źle-sama nigdzie się nie ruszam, najbardziej boję się jeździć komunikacją miejską i hipermarketów, to w nich od razu dostaję ataków paniki.obecnie nie pracuję od 6 lat, zajmuję się domem. Gdziekolwiek wychodzę towarzyszy mi mąż. Niedługo mam zacząć terapię, by zacząć sobie radzić z tym okropnym lękiem, nie wiem jak mam wyjść sama z domu-wogóle sobie tego nie wyobrazam, od 6 lat nie jechałam sama autobusem.

[dziewczynacienia]

Alicja miło mi Ciebie poznać. Może chciałabyś porozmawiać , jestem z Pomorskiego. Mam to samo jednak walczę bez pomocy lekarza i leków. Są efekty ! uwierz mi uda nam się

[dziewczynacienia]

Napisz na iwosia89@wp.pl może uda nam się porozmawiać. Jeśli masz ochotę.

[Gość Justyna2203]

Cześć, Czy ktoś tu może jeszcze zagląda? Trafiłam tu bo już nie wiem jak sobie poradzić z lękiem przed wychodzeniem z domu. Nikt mi nie wierzy w moje problemy. Mój narzeczony każe mi się wziąć w garść. Robi mi wyrzuty że to lenistwo itp. Borykam się z tym już od ponad 3 lat. Odkąd straciłam przytomność wysiadając z autobusu. Kiedyś studiowałam, pracowałam i trenowałam. Teraz jestem uziemiona w domu bo boję się wychodzić sama z domu. Są lepsze i gorsze dni ale obecnie wszystko się pogłębia... Samej wyjść z domu, do sklepu czy cokolwiek załatwić to dla mnie spacer po linie nad przepaścią. Zaraz dostaję ataku paniki. Serce mi wali, pocę się, tracę oddech i czuję się jak za szkłem od realnego świata. Boję się , że zaraz dostanę zawału, zemdleje itp. Chcę sobie sama z tym poradzić ale już nie wiem co robić. Jestem sama...

[kotaelza]

Cześć! Mi też nikt nie wierzył, że jest coś ze mną nie tak. W sumie nie wiem kiedy to się zaczęło dokładnie, czy był jakiś impuls powodujący moje lęki. Od zawsze byłam strasznie znerwicowana, zamartwiałam się wszystkim i miałam straszne wahania nastroju. Prawdopodobnie przez to, że wychowałam się w rodzinie patologicznej, gdzie przemoc i alkohol grały główną rolę. Ale dawałam sobie jakoś radę, mimo iż nie raz wpadałam w złe towarzystwo, alkohol, a nawet inne używki. Ale to co było postanowiłam skreślić grubą linią, wyjechałam do innego miasta, by zacząć na nowo życie. Tą zmianę rozpoczęłam jakoś 4 lata temu. Na początku było wszystko dobrze, chociaż ubolewałam wciąż nad tym, że nie miałam pieniędzy mimo iż ciężko pracowałam, ale po 3 latach udało mi się znaleźć sensowną pracę wraz z sensownymi zarobkami. W między czasie poznałam chłopaka, z którym aktualnie staramy się walczyć z moimi problemami. Jakoś ponad pół roku temu zaczęłam się zamykać w domu, nie chciałam ani spotykać się ze znajomymi, a w szczególności robić *eskapad* do centrum, czy na plażę. Jedynie dobrze się czułam w domu oraz w obrębie swojego osiedla. Zaczęły się paniki, płacze, gdy musiałam jechać do pracy. Idąc na przystanek miałam nogi jak z waty, serce biło mi jak szalone, przed wyjściem biegunki, ciągłe łykanie leków na biegunkę. Jakiegoś dnia wraz ze swoim facetem spotkaliśmy się na przystanku i mieliśmy gdzieś jechać. Wtedy i on zrozumiał że coś jest nie tak. Zobaczył jaka spanikowana byłam, oczy wielkie, nie mogłam normalnie wysłowić się. Ale miałam nadzieje, że jakoś mi przejdzie. Byłam u lekarza, robiłam badania USG, krwi i inne by wykluczyć jakąś chorobę. Dała mi tylko tabletki na jelito wrażliwe. I jakoś tak ciągnęły się dni... Zaczęłam się awanturować ze swoim, ponieważ miałam częściej napady płaczu, złości. W nocy spać nie mogę, mam nocne poty, koszmary, budzę się kilkanaście razy. W ten piątek mój dziadek przyjechał na mały zabieg do szpitala w moim mieście. Chciałam go odwiedzić. Mój mnie zawiózł i wysadził gdzieś w okolicach szpitala. Spanikowałam, nie wiedziałam w którą stronę iść, popłakałam się, a na dodatek nie mogłam spytać żadnej osoby o drogę, ponieważ nie mogłam się wysłowić... Od tygodnia jestem na urlopie, ponieważ nie sypiam, ciągle się trzęsę z nerwów, oraz płaczę... Odważyłam się iść w poniedziałek prywatnie do psychiatry... Mam nadzieję, że uda się jakoś mi pomóc. Ale i w tej kwestii zamartwiam się, że nie uda mi się i będę do końca życia cierpieć...

[kotaelza]

Sorki, że tak bardzo się rozpisałam, ale już nie wiem gdzie mogę wylać swoje problemy... Rodzina ma dosyć, facet stara się zrozumieć chodź z natury jest osobą, która nie lubi ukazywać uczuć, ani nic i czuje się samotna...

[Gość karmelek]

Myślałaś może o udziale w jakiejś grupie wsparcie lub specjalistycznej konsultacji? Czasami warto skonsultować swój problem z osobą stojącą z boku. Moja narzeczona miała podobny problem, dopiero po kilku spotkaniach zaczęły do niej docierać podstawy problemu.

[Gość Adrian Pawlik]

Cześć ja też mam tą agorafobię.Mam ją biologicznie.Chociaż mam 17 w tym roku czuję się z tym źle.Chodze do psychologa od 2 miesięcy a powinien już bardzo dawno.Lekarze niby twierdzą że mam autyzm i Asperger ale to okropna nieprawda.Kiedy się urodziłem sam miałem problemy z uczuciami i nie mogłem być szczęśliwy.Miałem wtedy 2 lata.Zacząłem mówić w wieku szkolnym czyli mając 8 lat.A chodzić w wieku 2 lat prawie.Wtedy miałem problemy ponieważ cały dzień zamiast chodzić to biegałem.Byłem nadpobudliwy.Ja sam nie pamiętam jaki byłem ale sam się o tym dowiedziałem poprzez analizę.Brałem tabletki orizon i depakine 3 miesiące temu.Jestem tak chudy że mam 48kg i 182cm=BMI 14.6 czyli niedożywienie.Sam nie umiałem nabrać masy jak i nie miałem mięśni.Teraz mięśnie wracja na rękach.Coś tam pamiętam jak to było kiedyś ale jak sobię przypomnę to wydaję mi się ciągle że to ja robiłem coś źle.Miałem wtedy aizchaimera.Teraz z uczuciami i wszystko inne jest w porządku.Niestety chodzę do szkoły specjalnej Istopnia. Jest ona na tyle łatwa że z praktyk jako jedyny miałem 5 na koniec.A z ogólnej średniej miałem 4,32.Najlepsza była jedna taka uczennica.Miała prawie 4,60 ucząc się.A ja się nie uczyłem.

 

 

[Gość Dorota]

Ja na agorafobię ze wszystkimi dręczącymi objawami choruję od 24 lat. Tyle czasu nie wychodzę sama z domu. To masakra nie życie 😔

[Ulala86]

Witam choruje na agorafobie , wlasciwie to juz odkad pamietam, a mam teraz 36 lat. 

Chcialabym zaczac sie leczyc zeby normalnie zyc . 

Powiedzcie mi prosze czy jak pojde do przychodni to dadza mi leki I co dalej? 

Zalozmy ze beda dobrze dobrane to odrazu bede sie lepiej czula I mogla wychodzic? 

Jak to wyglada? 

 

[krostek]

W dniu 20.06.2023 o 08:49, Ulala86 napisał(a):

Witam choruje na agorafobie , wlasciwie to juz odkad pamietam, a mam teraz 36 lat. 

Chcialabym zaczac sie leczyc zeby normalnie zyc . 

Powiedzcie mi prosze czy jak pojde do przychodni to dadza mi leki I co dalej? 

Zalozmy ze beda dobrze dobrane to odrazu bede sie lepiej czula I mogla wychodzic? 

Jak to wyglada? 

 

Już możesz zacząć wychodzić, nawet bez leków,

im wcześniej tym lepiej.