Ataki paniki i strach przed zsikaniem się

[szpulka]

Witam. Od roku borykam się z problemem , a raczej strachem, że będąc w jakimś miejscu będę musiała skorzystać z toalety, a tej nie będzie w pobliżu, np. a autobusie, podczas zajęć na uczelni itp. Mam 21 lat i od kiedy pamiętam chodziłam często do toalety… z sikaniem od zawsze był problem. Ale od roku mój stan uległ strasznemu pogorszeniu. Doszło do tego, że przed wyjściem z domu mam ataki paniki, a najlepiej nigdzie bym nie wychodziła. Jeżdżę tylko w miejsca znane i w których wiem, że jest toaleta. Leczę się. Chodzę na terapie indywidualną i biorę Pramolan. Jak na razie nie jest gorzej, ale nie jest też lepiej. O moim problemie wie tylko mama i siostra. Boje się powiedzieć o tym znajomym, choć z drugiej strony byłoby mi łatwiej, gdyby inne osoby z mojego otoczenia wiedziały. Musze rezygnować np. z wycieczek ze znajomymi, bo boje się że będę musiała iść do toalety… Boje się jeździć autobusem, jadę wcześniej, tak żebym zdążyła na zajęcia mimo iż będę musiała skorzystać z toalety i gdzieś wysiąść. Przed każdym wyjściem z domu odczuwam potworny lęk i staram się nic nie pić… Skupiam się tylko na tym. To jest straszne… Czasem mam już chęć się poddać… Nie wiem na ile jeszcze starczy mi sił. Wiem, że na pewno jest jeszcze ktoś z podobnym problemem, dlatego bardzo chciałbym żeby się odezwał, bo każde wsparcie jest cenne. Czasem uważam się za dziwaczkę, choć kiedyś byłam całkiem normalna i spontaniczna, a teraz wszystko muszę mieć zaplanowane, choćby podczas jazdy do lekarza do innego miasta, planuje możliwą lokalizacje toalet. Brzmi śmiesznie i całkowicie bez sensu, ale tak wygląda moja egzystencja… To że się tu odezwałam to rada mojego psychoterapeuty, bo sama boje się że nikt mnie nie zrozumie:(

[Gość ania05]

Kup sobie wkładki Seni na inkontynencję ,czyli nietrzymanie moczu .Wiem ,wiem nie masz nietrzymania ale jak będziesz miała wkłądkę to nie będziesz sie obawiac że się zasikasz w gatki .A swoją drogą wyglada mi to na nerwice natręctw .

[Gość Gosienka]

Szpulka, nie jestes dziwna, ani nienormalna i wierze, ze bardzo sie z tym meczysz. Mysle, ze to jakis rodzaj fobii? Ale robisz juz to co najwazniejsze - terapia + leki. Musisz teraz byc po prostu cierpliwa, na wszystko potrzeba czasu i bardzo ciezko jest *odkodowac* raz silnie zakodowane zachowanie, wyobrazenie itd. Ale jestes na dobrej drodze i niedlugo na pewno zacznie sie wszystko poprawiac. Wyobrazam sobie co czujesz, ja cierpie na zespol wrazliwgo jelita i znam te akcje z planowaniem wyjscia z domu pod wzgledem dostepnosci toalety! Mimo iz rzadko kiedy tak naprawde musze z niej skorzystac poza domem. Terapia bardzo mi pomogla i nie mam juz z tym problemu. To wszystko siedzi niestety w naszych glowach :) Powodzenia!

[Gość podobny problem]

Witaj. Mam podobny problem. Mam 30 lat, myślenie o sikaniu towarzyszyło mi od zawsze. Wiem jak to brzmi ale zrozumie tylko ten kto tego doświadczył. Był czas gdzie radziłam sobie z tym problemem trwało to jednak jedynie 8 m-cy teraz wszystko wróciło jak zły sen. Gdy mam wyjść z domu chce mi się płakać, czuje się bezsilna w tym wszystkim. Chce udać się do psychologa bo chyba bez tego nie dam sobie rady. Wszystko się nasiliło, odczuwam ból w klatce piersiowej i czuje niepokój to powoduje, że jeszcze bardziej się denerwuje. Gdy jestem w miejscu w którym jest toaleta czuje się komfortowo. Jednak coraz częściej wydaje mi się, że całe otoczenie wie o moim problemie. Czuje się gorsza od reszty świata...

[Gość Pawel0000]

Nie martw się nie jesteś sama w tym *diabelskim* gównie za przeproszeniem. To coś potrafi zniszczyć człowieka, tak samo jak niszczy mnie. W szkolę nie mogę się wysikać, nigdzie tylko w domu, co jest straszne. Trzymanie połowy dnia moczu jest czymś naprawdę strasznym, co powoduje dość trudny ból, aktualnie robię usg i różne badania, chyba spróbuję porad u psychologa + ew. jakieś leki, bo jeżeli nie dam rady tego *uleczyć* do końca tego roku szkolnego, będę zmuszony dojeżdzać 1h! do szkoły, a 10h bez sikania chyba nie dam rady. boję się że to mnie kiedyś zniszczy i poddam się temu i zrobię... Ale nie marwt się, jeżeli korzystasz z psychoterapeuty napewno sobie poradzisz! Trzymam kciuki :) P.S U mnie tylko mama więc jakieś wsparcie jest :)